• gepubliceerd
  • leestijd
    ± 5 minuten

Thuiswerken, het is hier fantastisch

Sinds de lockdown in maart is thuiswerken voor veel mensen ‘het nieuwe normaal’. Onze collega Marijn beschrijft wat deze periode voor haar betekent

Sinds de lockdown in maart is thuiswerken voor veel mensen ‘het nieuwe normaal’. Voor onze collega Marijn betekent deze tijd zowel een verademing als een uitdaging. Op kantoor is ze nog niet geweest, maar daar komt binnenkort moge­lijk verandering in. Het thuiswerken bevalt haar vooralsnog prima. Sterker nog, ze geniet er eigen­lijk wel van.

Renate en Marijn buitengewoon vroeg aan het wandelen.

Donderdagmiddag 12 maart. Ik sta met mijn collega’s in de kantoortuin van Swink. Onze directeur Niels van Buren heeft het team bij elkaar geroepen. Het coronavirus is toch ernstiger dan gedacht en daarom is besloten dat we voorlopig thuiswerken. De één na de ander vertrekt met zijn of haar werklaptop richting huis, dan nog niet vermoedend dat we elkaar zo’n lange tijd niet meer op kantoor zullen zien. Voor mij komt deze beslissing niet uit de lucht vallen: ik lees steeds meer verontrustende berichten over deze ongrijpbare ziekte die het vooral op de longen lijkt te voorzien. Omdat ik inspanningsastma heb, is die week met de trein reizen extra spannend. Zijn medereizigers die hoesten verkouden of hebben ze iets ernstigs onder de leden? De kans is zeer klein, maar toch.

Snel omschakelen

Het thuiswerken geeft me daarom veel rust. Toch is het best snel omschakelen doordat we plotseling de hele week vanuit huis moeten werken. Gelukkig heb ik een technische partner die in dat weekend twee beeldschermen installeert en een webcam en een microfoon voor mij regelt. Daardoor gaat de overgang naar thuiswerken voor mij vrijwel geruisloos. Wel maak ik me zorgen over of het virus tot een economische recessie leidt. Heb ik straks nog wel een baan? Die eerste paar weken zet ik me daarom extra in en maak ongemerkt regelmatig overuren omdat de grens tussen werk en privé vervaagt.

En toen kwam de man met de hamer

Na twee weken mezelf over de kop werken word ik ingehaald door vermoeidheid, doordat ik over mijn grenzen ben gegaan. Te lang doorwerken is een beetje de aard van dit beestje, zeker nu ik door mijn prikkelarme omgeving een extra sterke focus heb. Ik besloot daarom een dagschema op te stellen en me daaraan te houden:

6.00 uur: opstaan

6.30 uur: ontbijten

7.00 uur: wandelen

8.30 uur: start werkdag (to do-lijst voor die dag opstellen)

9.03 uur: dagopening met collega’s via Microsoft Teams

10.30 uur: korte pauze

12.00 uur: lunch

14.30 uur: korte pauze

17.00 uur: einde werkdag

17.30-18.00 uur: sporten in de achtertuin

19.00 uur: eten

19.30-20.30 uur: Netflixen, bordspellen spelen of videobellen met vrienden en familie

21.30 uur: naar bed (‘afschakelen’ door een boek te lezen)

Dagschema voor balans tussen werk en privéleven

Door me strak aan dit schema te houden, ontstaat er meer balans tussen mijn werk en privéleven. Elke ochtend kleed ik me aan alsof ik naar kantoor ga, waardoor ik ’s ochtends meteen in de werkmodus kom. Volgens de MyAnalytics-mails van Microsoft is mijn werkfocus in mei naar 90% gestegen. Ik moet er dus vooral op letten dat ik blijf bewegen en afleiding zoek. ’s Ochtends starten b­lijkt voor mij geen enkel probleem te zijn, op tijd stoppen wel en daarom stel ik hiervoor een alarm in op mijn telefoon.

Veel meer energie door thuiswerken

Voor mijn autisme is thuiswerken een verademing. Veel prikkels vallen weg, zoals reizen in overvolle treinen en werken in een kantoortuin. Mits ik goed op mijn werktijden let, houd ik veel meer energie over dan toen ik nog naar kantoor ging en ’s avonds uitgeblust op de bank plofte. Tijdens de lockdown was mijn sociale leven juist actiever dan ooit, met vrienden en familie die dage­lijks appten, belden en buren die over de schutting een praatje kwamen maken. Ook zagen mijn partner en ik elkaar nu veel meer nu we allebei thuis werkten, al ging zij doordat ze een vitaal beroep uitoefent al snel dage­lijks naar haar werk. Voor mij betekende dit thuis overdag meer rust en ruimte om mijn werk te kunnen doen.

Etherdiscipline, alsjeblieft

Bij Swink communiceerden we al voor het coronavirus via het programma Microsoft Teams om geluidsoverlast op de kantoortuin te verminderen. Via dit programma kan je naast videobellen ook chatberichten naar je collega’s sturen. Ik vind dat ideaal en stelde mezelf in die beginperiode tot doel om iedere dag zeker met één collega even over niet-werkgerelateerde zaken te praten. Zo vertelt Peter mij alles over Guitar Hero, proberen Vincent en ik een op afstand een video te editen uit en heb ik regelmatig de slappe lach met Renate, met wie ik ’s ochtends tijdens de lockdown regelmatig een stukje wandel. En werden we door onze directeur thuis verrast met een corona survival-pakket.

Ik leerde mijn collega’s zo van een hele andere kant kennen dan toen ik ze op kantoor in het voorbijgaan vluchtig sprak. Het gemis aan ‘echt’ contact met collega’s merk ik daarom nauwe­lijks. Wel ontstaat er in de beginperiode al snel een overload aan berichtjes via Teams. En door elkaar praten, sowieso al geen goed idee natuur­lijk, zorgt ervoor dat het geluid wegvalt en je elkaar niet kunt verstaan. Daarom spreken we in het team af dat we onze status instellen op ‘niet storen’ als het niet uitkomt, het ‘handje’ in Teams te gebruiken als je iets wilt zeggen en ons zo aan deze ‘etherdiscipline’ te houden.

Buitengewoon trots op mijn collega’s

Terugkijkend op het afgelopen half jaar constateer ik dat het werk bij Swink gelukkig doorloopt. Ik ben vooral trots op wat we als team hebben bereikt en hoe we elkaar steunen als het even tegenzit. Na de eerste turbulente weken besloot ik om angst geen ruimte te geven en te denken in oplossingen. Ik focus op goed werk afleveren en vooral veel werkplezier hebben. En spring bij om mijn salescollega’s te ondersteunen die bestaande en nieuwe klanten aan Swink proberen te binden.

Directeur Niels van Buren verrast zijn collega’s met een corona survivalkit.

Privé gezien besluit ik om in zeer klein gezelschap te trouwen. Het werd desondanks, of juist daarom, een extra romantische dag waarop we door familie, vrienden en collega’s werden verrast met vele kaartjes met felicitaties. Ze voelden daardoor dichterbij dan ooit.

Weer voorzichtig naar kantoor

Natuur­lijk zit er soms een baaldag tussen waarop ik het gevoel heb dat de muren op mij afkomen, maar over het algemeen gaat het thuiswerken mij dus goed af. Zoals veel mensen met autisme heb ik een afstand tot de arbeidsmarkt. Die van mij is 57 kilometer, de reisafstand van mijn huis naar het kantoor van Swink in Amsterdam. Daarom verken ik nu de moge­lijkheden om één of twee dagen per week deze route met de trein en de ebike af te leggen. Zo houd ik binding met de collega’s op kantoor, ontstaat er een mooie balans tussen thuiswerken en op kantoor zijn, en heb ikmeer dan genoeg beweging. Daar kan geen sportschool tegenop.