• gepubliceerd
  • leestijd
    ± 2 minuten

Schrijven is toch best leuk

Een tekstschrijver? Ik? Het schrijven van teksten was nooit echt mijn ding. Maar tijdens het bloggen begon ik er meer lol in te krijgen.

Een tekstschrijver? Ik? Het schrijven van teksten was nooit echt mijn ding. Maar tijdens het bloggen begon ik er meer lol in te krijgen. In dit blog neem ik je mee in mijn reis van zake­lijk schrijven naar een creatieve en lossere schrijfstijl.

vincent schrijven

Soepele zinnen: wat zijn dat?

Taalgevoel: dat had ik nooit echt. Er is met mij niet echt een groot Neerlandicus verloren gegaan. Op school probeerde ik tijdens het schrijven vooral bepaalde vervoegingen te vermijden, waardoor mijn teksten al snel wat stijfjes en formeel werden. Als ik bijvoorbeeld mailde met leraren of met klanten, kon het zomaar zijn dat ik de tekst van een mail een keer of 3 totaal herschreef. Allemaal om die ene dt fout maar te vermijden. Ik was zo hard bezig die tekst te herschrijven, dat er uiteinde­lijk geen touw meer aan vast te knopen was omdat ik verschillende vormen en vervoegingen door elkaar gebruikte. Uiteinde­lijk wist ik zelf niet eens meer wat ik nou eigen­lijk wilde zeggen.

Hoe hielp het bloggen?

Toen ik meer en meer mijn autisme leerde kennen wilde ik daar graag over schrijven. Juist omdat ik weet dat veel mensen daar niet zo open over kunnen zijn. Door mijn gevoel te beschrijven konden mensen die mij al goed dachten te kennen beter begrijpen hoe mijn brein werkt en hoe ik dus met situaties omga. Dan weten ze waarom ik onrustig ben en leren ze de signalen herkennen. Mijn blogs over mijn gevoelens werden gewaardeerd, veel mensen deden er kennis door op en konden hun eigen gedrag of dat van anderen beter begrijpen

De zake­lijke schrijver

Wanneer ik met klanten mailde, of voor werk een tekst schreef, deed ik dat altijd in de zake­lijke stijl. Je hebt contact met een klant, dus was het voor mij al meteen wat ‘afstande­lijker’ qua schrijfstijl. Die stijl trok ik ook door als het ging om het schrijven van blogs of teksten voor de social media van Swink. Daardoor kon het soms wel wat onpersoon­lijk of ‘zwaar’ lezen. Terwijl ik de lezer juist wilde vermaken, in plaats van overladen met zware stof.

De losse schrijver

Bij Swink proberen wij onze eigen stijl te ontdekken. Wat willen we uitstralen en hoe uitten we dat in onze externe communicatie? Door veel te praten en te leren van de collega’s met een schrijversachtergrond probeerde ik daar een overgang in te maken. Want hoe kon ik iets zo schrijven dat het ‘vlotter’ las en dus mensen kon boeien?
Ik merk steeds meer dat ik er veel voldoening uit haal om een tekst nét dat beetje makke­lijker leesbaar te maken. Meer te denken vanuit ‘wat zou iemand boeiend vinden qua stijl’. Ik vind het fijn dat collega’s die ‘transitie’ in mij ook duide­lijk herkennen.

Ben je benieuwd naar mijn vooruitgang? Neem eens een kijkje bij één van mijn oude blogs.

Blog oude stijl:

Autisme en maskeren

Wat een verschil met één van mijn nieuwere blogs:

Blog nieuwe stijl:

Het nieuwe normaal.

Wil je mijn vorderingen volgen? Volg Swink op Facebook, LinkedIn of Twitter, waar mijn collega’s en ik meerdere malen per week persoon­lijke blogs, zake­lijke tips en updates delen.