• gepubliceerd
  • leestijd
    ± 4 minuten

Het nieuwe normaal

Het nieuwe normaal’ of de ‘1.5 meter-samenleving’. Wat doet dit met je wanneer je autisme hebt en juist net was gewend aan de ‘oude’ standaard?

‘Het nieuwe normaal’ of de ‘1.5 meter -samenleving’. Het beestje heeft vele namen, maar zorgt in deze coronatijd vooral voor een hoop onzekerheid. Wat doet dit met je wanneer je autisme hebt en juist net was gewend aan de ‘oude’ standaard? Ik leg het in dit blog uit!

nieuwe normaal

De oude standaard:

Jaar in jaar uit leerde ik om te gaan met de maatschappij. Dan kun je denken aan sociale omgangsvormen en in het bijzonder empathie. Ik heb mijzelf heel erg moeten leren te focussen op lichaamshouding van mensen. Daar werd ik dan langzaam maar zeker iets zekerder in waardoor de 1op1-communicatie steeds makke­lijker ging. Deze ‘oude’ standaard is totaal verdwenen. Digitale communicatie werkt anders. Je kunt toch net iets minder makke­lijk ‘lezen’ hoe iemand fysiek reageert op een gesprek.

Wis alles wat je weet en herstart

Het binnenvallen van het coronavirus veroorzaakte een hoop leed bij mensen. Waar het bij mij vooral ook voor zorgde dat iedere structuur is verdwenen die ik mijzelf had aangeleerd. Elk minuscuul dingetje wat ik kende rondom de volgende situaties was opeens verdwenen:

  • Samen trainen op een sportclub
  • Ontspannen ‘even’ boodschappen doen
  • Een rondje fietsen/ hardlopen zonder extreem op je afstand te letten met mensen
  • Werkritme met van en naar kantoor gaan.

Al deze dingen en nog veel meer moest ik van de ene op de andere dag totaal vergeten en opnieuw gaan uitvinden. Dat zorgde voor extreem veel onzekerheid en dus ook heel veel stress. Want wat was nu eigen­lijk nog wel normaal? Het had mij jaren gekost om mij aan te passen aan wat ‘men’ van mij verwachtte en wat normaal sociaal gedrag was. Door mijn autisme was die drempel soms nét wat groter. Nu zorgde de onzekerheid van andere mensen juist ook voor meer spanning bij mij want wat moest ik nu wel/ niet doen?

Hulp van collega’s/ bekenden

Omdat iedereen in hetzelfde schuitje zit heb ik er heel veel aan gehad om met collega’s en bekenden de situatie te bespreken. Ik vroeg ze hoe zij omgaan met bepaalde zaken om zoals:

  • Indelen van je werkdag
  • Sporten
  • De ontstane onrust

Ik heb er veel aan gehad om tips en trucs te verzamelen van mensen die ik vertrouwde en vooral waar ik wist dat zij een helder antwoord konden geven. Op die manier kon ik voor mijn gevoel verrassend snel omschakelen al was het uiteraard wel slopend.

1,5 meter-samenleving

Sociale contacten en autisme dat klinkt als een soms wat bijzondere combinatie. Ik ben zelf een extreem sociaal persoon. Contact met collega’s en hardlopers is voor mij heel belangrijk, omdat ik graag met mensen praat. Dat je het nu niet zomaar ‘even’ kunt doen zorgt voor mij voor een enorme onzekerheid want wat kan ik nu nog wel doen? Ook daarbij helpt het erg om met mensen in je omgeving te praten. Iedereen heeft dezelfde onzekerheid in meer of mindere mate en dat geeft ook wat rust.

Durf je kwetsbaar op te stellen

Kwetsbaarheid wordt soms als zwakte gezien. Ik heb mijzelf nu aangeleerd het extra te tonen/ vertellen wanneer ik minder in mijn vel zit of onzekerheid heb. Juist omdat straks met de exitstrategie ook dit nieuwe normale normaal weer een verandering gaat worden.

Mijn tip:

Probeer te leven per dag/ week en niet te ver vooruit te kijken. Op die manier probeer ik zelf mijn eigen gezondheid zo goed moge­lijk in de gaten te houden. Als iedereen dat doet scheelt dat net het ene procentje onrust in je leven.

De toekomst is onduide­lijk

Normaal is het al lastig verder dan een week vooruit te plannen. Nu leef ik van persconferentie naar persconferentie om te zien wat ik wel en niet mag. Die onzekerheid blijft nog lange tijd en dus probeer ik mij in te stellen op:

  • Reken op lang thuiswerken
  • Wennen aan alleen trainen
  • Zie wel per keer hoe de situatie in een supermarkt is qua aanpassingen
  • Zoek regelmatig contact met de mensen die mij dierbaar zijn
  • Controleer bij collega’s hoe het met hen gaat

Deze periode heeft mij nu al geleerd hoe hecht de band gegroeid is met sommige mensen en hoe dierbaar dat is. Juist omdat je nu nét iets meer afhanke­lijk van elkaar bent geworden. Dat zie ik dan zelf maar als pluspunt van deze situatie.

Het nieuwe normaal

  • Ik werk echt in blokken. Zorg ervoor dat ik mijzelf de kans geef tussendoor even op te staan en wat te eten/ drinken. Daarna de focus weer pakken en door.
  • Ik lunch strikt op 12 uur. Dat is onderdeel van mijn vaste structuur en dus voorspelbaar.
  • Qua sporten loop ik veel rondjes in mijn omgeving. Ik heb via WhatsApp nog rede­lijk wat contact met clubgenoten en loop er soms met een enkeling samen.

Met deze nieuwe manieren merk ik dat ik écht duide­lijk meer rust in mijn hoofd krijg en er toch een soort van stabiele structuur in kan vinden.