In balans: Mijn geheime kamer (sst, niet doorvertellen!)
Het thema van deze Autismeweek zette me aan het denken: waarvan raak ik nu het meest, of het snelst, uit balans? En ook: wat brengt mij weer in balans? Gek eigenlijk dat ik daar steeds opnieuw weer actief over moet nadenken, terwijl ik vaak genoeg in mijn leven behoorlijk uit balans ben (geweest). Of daadwerkelijk volledig ben omgekukeld. Dan is het toch handig om te weten wat de belangrijkste oorzaken zijn en wat me helpt om weer in terug in balans te komen.
Dat beschrijf ik in twee blogs: in het eerste blog beschrijf ik wat mij het meest uit balans brengt en in dit tweede blog wat mij helpt om weer in balans te komen. In balans blijven is me nog nooit langdurig gelukt. Daarvoor zijn er simpelweg te veel dingen die mijn balans verstoren. Ik leer wel steeds beter wat ik nodig heb om de balans terug te vinden. Dat is waar deze blog over gaat.
Mijn geheime kamer
In een ideale wereld strekt deze mentale kamer zich uit over mijn fysieke woonruimte. Meestal is dat ook zo, letterlijk en figuurlijk. Totdat er weer zo’n vervelende monteur langs moet komen, of iemand anders. Dan wordt mijn huis een verlengstuk van een andere mentale kamer, een soort sociale ontvangstruimte, of een toonzaal. Maar zodra ze weg zijn, kan ik mijn huis weer bij mijn geheime kamer betrekken.
Toen ik heel jong was en nog kinderboekenschrijver wilde worden, zat die kamer vol met fantastische verhalen. Die zijn er nog, ergens in een hoek. Tegenwoordig liggen er vooral allemaal vellen papier met bouwtekeningen, kleurenschema’s, stoffen, lijsten met benodigdheden voor projecten, een inventaris van wat ik allemaal op voorraad heb aan ‘mogelijk ooit eens te gebruiken’ spullen en kladjes met oplossingen voor technische of esthetische vraagstukken. Er is ook een afdeling met informatie over planten, zaden en stekjes. En een naslagwerk voor het determineren van insecten natuurlijk.
Die kamer is vooral en bovenal vrij van de blik, de verwachtingen, vragen en meningen van anderen. Ik ben er alleen met mijn eigen gedachten. Gedachten gericht op ‘mooie dingen maken’. Het is een lichte kamer, vol energie, enthousiasme en voldoening. Ergens diep in mijn hoofd zit ook nog een donkere geheime kamer, maar van die kamer heb ik de deur een aantal jaar geleden achter me dicht kunnen trekken. Hopelijk dwaal ik daar niet meer naar af!
Zit er ook nog een lijf onder dat hoofd?!
Alleen maar in die fijne geheime kamer in mijn hoofd zitten, helpt op zich vaak al om me even af te zonderen van de wereld om me heen en mentaal tot rust te komen. Het is ook verleidelijk, zeker als ik al moe ben, om lekker onderuitgezakt op de bank te zitten mijmeren over huidige en toekomstige projectjes. Toch is dat niet genoeg om ook weer in balans te komen. Daar ben ik inmiddels wel achter.
Al die creatieve ideeën die daar rondslingeren maken me op zich al blij, maar waar ik de meeste energie uithaal, is toch echt het uitvoeren van die ideeën. Er blijkt namelijk ook nog een lijf onder dat hoofd te zitten. Waaat?! Ja, echt. Dat vergeet ik weleens. Dat lijf zit dan maar vol spanning te zitten, terwijl ik de boel in mijn hoofd weer in balans probeer te trekken. Dat is toch niet helemaal effectief, leert de praktijk.
Dat lijf moet in actie komen, inspanning leveren om daarna ontspanning te kunnen bereiken. Zeer onlogisch, vind ik, maar toch echt waar. Gelukkig heb ik doorgaans wel hobby projecten die fysieke inspanning vragen. Oude stoelen opknappen, nieuwe en oude kasten pimpen, kattenmeubels of -speeltoestellen maken van karton, tuinieren (ik heb zelf alleen twee balkonnetjes, helaas, maar Swink heeft een dakterras!).
Lekker aan de slag met houten meubels kaal schuren en weer mooi maken, de zittingen van oude stoelen opnieuw opbouwen, kasten schuren en schilderen, plantenbakken opschonen en planten verplaatsen. Tussendoor nog drie keer heen en weer lopen of fietsen naar een bouwmarkt of hobbywinkel voor benodigdheden. Zelfs af en toe een beetje ‘dumpster diven’ om afgedankte maar nog prima bruikbare houten planken mee naar huis te slepen. Even flink zweten om daarna voldaan het resultaat van mijn inspanning te aanschouwen. Heerlijk!
Planmatige balans
Het risico van die geheime kamer en al die hobby projecten is wel dat ik er in kan doorslaan. Als ik eenmaal bezig ben, dan is stoppen vaak moeilijk. Voor ik er erg in heb, ben ik een hele dag aan het schuren en schilderen en bouwen. Dan leidt het niet meer tot ontspanning, maar tot nog meer vermoeidheid. Dan helpt het niet meer om die gespannen spieren los te maken, maar zitten ze aan het einde van de dag nog vaster.
Dan vergeet ik ook om op tijd te eten en te drinken, even het lijf te strekken en te ontspannen. Dan liggen er zomaar drie projecten in verschillende staten van onafheid verspreid door mijn woonkamer waardoor ik niet eens meer op de bank onderuit kán zakken. Dan moet ik aan het einde van de dag eerst de boel opruimen en nog snel boodschappen doen, want de koelkast is leeg en ik val bijna om van de honger. Dan kost het meer moeite om op maandag weer aan het werk te gaan en me te focussen op de taken die daarbij horen. Dat geeft dan weer onrust.
Dus is het een kwestie van planning. De balans komt niet vanzelf, die moet ik bewust en planmatig creëren. Lijstjes en schema’s helpen daarbij. En ook mijn katten helpen daarbij. Die gaan net zolang in de weg lopen tot ik stop en ze te eten geef op vaste tijden gedurende de dag. Doen wat noodzakelijk is, doen wat alleen maar leuk is, en even helemaal niks doen. Dat zijn de elementen die in de planning moeten terugkomen. De mate waarin ze nodig zijn, verschilt van week tot week. Weet ik dat er veel energievretende bezigheden in een week zitten? Dan moet ik daar energie gevende activiteiten tegenover zetten, maar wel met mate. Altijd ook voldoende rustmomenten! En dat blijft een uitdaging, al is een mens nooit te oud om te leren, zeggen ze.
