• gepubliceerd
  • leestijd
    ± 5 minuten

Hoe (kijken naar) boksen mij in beweging zet

Autisme hebben wordt weleens vergeleken met topsport. Hoe het kijken naar boksen Marijn helpt lees je in haar nieuwste blog.

Autisme hebben wordt weleens vergeleken met topsport. Om sociale interacties bij te kunnen benen, zoals prikkels als gezichtsuitdrukkingen, draait het autistisch brein name­lijk op volle toeren. Dit soort informatie komt bij mensen met autisme name­lijk vertraagd of juist versnéld binnen. Dit verwerken kost daardoor vaak veel energie. Paradoxaal genoeg zorgt fysieke beweging zoals wandelen en sporten ook bij ons voor meer ontspanning en energie. Sindskort komt daar voor mij wat nieuws bij: kijken naar het vrouwenboksen. Het zorgt ervoor dat ik niet alleen fysiek in beweging kom, maar ook mentaal.

Boksers tijdens een wedstrijd

Fascinatie voor vechtsport

Ik weet niet precies wanneer mijn fascinatie voor boksen ontstond. Wel keek ik als klein meisje af en toe gefascineerd wedstrijden van boksers als Arnold Vanderlyde en Lucia Rijker. Een blauwe maandag deed ik op mijn zesde aan judo, maar het duurde tot bijna mijn dertigste levensjaar tot ik het vechtsporten weer oppakte. Karate dit keer onder senseiFrans Baggen. Sociale angst, zeer vermoede­lijk veroorzaakt door mij autisme, weerhield me om naar een sportclub te stappen (nieuwe mensen ontmoeten, eng!). Dat bleek allemaal reuze mee te vallen. Het bleek een warm bad waarin ik in een toffe groep andere mannen en vrouwen mijn faalangst overwon door te leren vechten en me sociaal erg ontwikkelde.

Vechtvirus

Inmiddels hangt mijn karatepak al jaren aan de wilgen. Te weinig talent en te oud, maar het werd vooral lastig om het trainen te combineren met mijn lange werkdagen.Toch liet het ‘vechtvirus’ me niet meer los. Ik oefen de technieken nog regelmatig en kijk regelmatig online bokswedstrijden terug. Tijdens de eerste lockdown in april 2020 stuitte ik ’s avonds op de bank op een YouTube-filmpje van mijn oude boksheldin Lucia die de Noorse Cecilia Braekhus trainde voor haar eerste gevecht in Amerika.

Cecilia Braekhus

Cecilia bleek niet zomaar een bokser. Met zesendertig (!) gewonnen bokswedstrijden, waarvan negen door knock-outis ze op dat moment een 11 jaar lang ongeslagen wereldkampioen misschien wel de beste boksster van haar generatie. Die wedstrijd in Amerika, in 2018tegen Kali Reis, won ze glansrijk en dat zette haar internationaal op de kaart. Een nieuwe fascinatie was geboren. Tijdens de lockdowns, en de periodes daartussen, volgde ik haar voorbereidingen op haar gevecht tegen Jessica McCaskill in augustus 2020.

Voorbereidingen gevecht volgen via social media

Via social media hielden ze beiden hun fans op de hoogte van de voorbereidingen op dit gevecht. Cecilia vanuit Big Bear Lake in Californië, geïsoleerd en ver weg van haar familie en vrienden in Noorwegen omdat ze in haar eigen land niet over de vereiste trainingsfaciliteiten beschikt. Jessica vanuit haar woonplaats Chicago die in de YouTube-serie No Days Offeen blikje achter de schermen gaf. Beiden volgden een spartaans schema met zeer vroeg opstaan (rond 5.00 uur), hard trainen en gezond eten.

Voorbereidingen bokssters inspireert om te bewegen

Hun voorbereidingen inspireerden mij om ook tijdens de lockdowns in beweging te blijven; wandelen, touwtjespringen in de achtertuin en krachtoefeningen met gewichten. Ook bood het kijken naar hun voorbereidingen en de prachtige foto’s van het Big Bear de broodnodige afleiding en ontspanning tijdens de lange werkdagen aan huis. Steeds meer verdiep ik me in het vrouwenboksen en maak kennis met termen als ‘uppercut’, een ‘draw’ en dat ‘GOAT’geen ‘geit’ b­lijkt te betekenen, maar Greatest Of All Time.

Inspirerende levensverhalen

Het levensverhaal van deze boksters greep me. Cecilia, geboren in Colombia en geadopteerd door haar Noorse ouders na de doodvan haar moeder. Die in het buitenland moest trainen omdat boksen in haar land lange tijd verboden was en mede door haar inzet nu toegestaan is.Ze heeft daarnaast een school voor straatkinderen opgericht in Uganda en zet zich in voor ondernemerschap voor jonge vrouwen in Noorwegen.

Jessica, die als klein meisje dakloos werd na de scheiding van ouders en via veel doorzetten zich ontwikkelde tot professioneel bokser en een baan heeft als investment bankier. Beiden vochten zich letter­lijk en figuur­lijk een weg naar de top met een onvoorstelbaar doorzettingsvermogen die mensen met autisme vaak ook eigen is. Cecilia vocht in 2014 tijdens wedstrijd zelfs 5 rondes door met een gebroken voet, vrouwe­lijke boksers ‘piepen’ niet zo snel,en beschreef die ervaring in dit blog.

Boksen is zoveel meer dan elkaar slaan

In een wat tam gevecht in Tulsa legde ze het tegen alle verwachtingen in af tegen Jessica McCaskill. Er was door de coronamaatregelen geen publiek aanwezig, wat een surrealistische sfeer gaf. Voor wie denkt dat boksen wat barbaars is en om elkaar afrossen en haten gaat, thinkagain. Het gaat om je grenzen verleggen, doorzetten en respect hebben voor je tegenstander. Dit filmpjena het gevecht liet mij als boksfan in ieder geval niet onberoerd.

Rematch

Het respect naar elkaar toe duurde helaas niet lang: zo’n 24 uur na het gevecht verspreidden Jessica en haar trainer een filmpje waarin ze de prestaties van Cecilia fileerden. Het leidde tot een rematch waarin Cecilia tot het uiterste getergd leek om haar titels terug te winnen. Ik volgde de voorbereidingen op de voet en had zelfs af en toe interactie met haar via Twitter.

Omgaan met tegenslagen

Op 13 maart dit jaar was die bewuste rematch in Dallas (Texas) en zat ik diep in de nacht gespannen op de bank te kijken.Cecilia verloor helaas opnieuw, maar toonde weer datzelfde respect naar haar tegenstander. In plaats van bij de pakken neer te zitten meldde ze een paar dagen later op Twitter dat de bouw van haar school in Uganda weer door kon gaan, nadat het door Covid een tijdje stil had gelegen.

Zo laat ze zien dat je niet op moet geven en hoe je kunt omgaan met tegenslagen. Voor mij betekent dit: de lichtpuntjes blijven zien tijdens een baaldag door corona of doorzetten als ik overprikkeld ben door autisme. En vooral: heel hard werken. Voor mij het beste medicijn tegen de coronaellende.

Bootcamp, here I come!

Ouder geworden of niet, boksen geeft me indirect dat zetje om zelf ook in deze Autismeweek in beweging te komen. Dus bootcampen met de buurvrouw – nee, niet boksen – here I come 😊 En voor wie nog wat inspiratie kan gebruiken, kijk zeker even deze videobrief die Cecilia voor haar jongere zelf schreef.