• gepubliceerd
  • leestijd
    ± 2 minuten

Hoe ik omga met onzekerheid door spanning

‘Maar ik was toch verder dan dit?’ Het al jarenlang omgaan met mijn autisme zorgt ervoor dat ik meer zelfvertrouwen krijg. Niet alleen op sociaal gebied, maar ook professioneel. Toch heb ik regelmatig last van onzekerheid als ik gespannen ben, waardoor ik teleurgesteld raak in mijzelf. Hoe ik daarmee omga, leg ik uit in dit blog.

Omgaan met spanning op het werk

Het afgelopen jaar heb ik bij Swink hele mooie stappen mogen maken. Zo was er laatst bij een grote contentmigratie een belangrijke rol voor mij weggelegd. Dat zorgde voor extra druk, wat ik als een mooie uitdaging zag. Het zorgde ervoor dat ik stressbestendiger werd en gaf mij de kans om nog meer gestructureerd te werken. Toch keek er steeds een duiveltje over mijn schouder heen. Doordat ik qua spanning af en toe op mijn tenen liep, kon ik erg onzeker worden. De kleinste ‘fouten’ komen dan heel hard binnen. Dat voelt dan als een nederlaag. Het kost best wat overtuigingskracht om dan de knop om te zetten en te denken aan wat ik allemaal wél goed doe.

Die onrust kun je als buitenstaander aan mij merken. Lichaamstaal liegt niet. Ik kan de onrust misschien qua woorden wel verbergen, maar aan mijn lichaam (meer gespannen) en het heen en weer bewegen van mijn ogen (focus minder) kun je het zien. Mensen die mij lang genoeg kennen, zien die signalen ook en vragen dan vaak of me iets dwars zit. Dat werkt met mijn leidinggevende Margreet, die mij al ruim 11 jaar kent, inmiddels heel goed. Ik kan dan even een stapje terugzetten en van een afstandje naar mijzelf kijken. Zo kan ik weer tot rust komen.

Spanning bij sociale contacten

Ik train al jaren met veel plezier bij Atletiekvereniging AV’23 en Loopwijzer. Dat zijn voor mij twee sociale groepen waar ik al veel mooie contacten op heb kunnen doen. Ik kan op de trainingen mijn onrust kwijt en de dag even doornemen. De spanning voel ik dan op de baan van mijn lichaam glijden. De mede-atleten kennen mij inmiddels goed. Ze kennen dus ook mijn soms bijzondere sociale reacties.

Vincent in hardloop outfit steekt zijn duimen omhoogAls ik moe ben, gaat de rem er weleens af en kan ik heel direct reageren. Dat pakt niet altijd positief uit. Zo’n directe opmerking blijft bij mij dan heel lang hangen. Dan pieker ik over hoe dat bij de ander is overgekomen. Vaak kan ik daar zo overheen stappen en denk ik ‘zij zijn het zo vergeten’. Maar als de spanning hoog is, werkt dat niet zo. Ik kan dan dagenlang nog malen over een blik of bepaalde uitspraak waaruit ik denk te herkennen dat zij mij die eerdere reactie kwa­lijk nemen. Iets wat vaak onterecht is, maar mij heel veel emotionele energie kost.

Stilstaan bij wat ik heb bereikt

Hoe ik probeer om meer en meer met die 'teleurstelling’ in mijn lijf om te gaan? Soms is het goed om even van een afstand te kijken naar mijn eigen situatie en te denken aan wat ik allemaal heb bereikt. Als ik dan bedenk waar ik sta ten opzichte van een paar jaar geleden, geeft dat rust. Buiten mijn comfortzone gaan, zal altijd met hobbels gepaard gaan (leve jezelf ontwikkelen), maar dat betekent niet dat ik die stappen niet wil zetten. Als ik daar zake­lijk en privé veel steun in krijg, zijn het stappen die ik nooit zou willen missen.

Andere artikelen: