De eerste indruk en daar voorbij
Solliciteren met autisme is extra spannend. Wat als een bedrijf het wel aandurft? Vincent neemt je mee in 9 jaar en de stappen die hij maakte als persoon.
Een eerste indruk dat is voor veel mensen een makkelijke stap om meteen een compleet beeld van iemand te hebben. Wat als je verder kijkt dan die eerste indruk en je ook de beperking in het achterhoofd hebt? Dan kun je dus 9 jaar bij een bedrijf werken en jezelf elke dag nog net dat beetje beter leren kennen. Dat leg ik je hier uit.
Het preSwink tijdperk
Het preSwink tijdperk: Toen ik bij Swink begon te werken had ik een langere periode zonder werk gezeten. Veel sollicitatiegesprekken en vooral ook veel teleurstellingen. Wel willen maar dan door je ‘handicap’ net niet die goede eerste indruk kunnen maken. Wat vaak ook niet meehielp was dat bij sommige sollicitaties er wel 30 man een cv in had gestuurd. Dan was de stijl van je kleding al bijna genoeg om nét dat vinkje minder te hebben. Ik kon enorm onzeker worden als ik tegenover meerdere mensen strak in het pak zat terwijl ik zelf een poloshirt had bijvoorbeeld.
Na lange tijd zonder werk kwam de kans om bij Swink te solliciteren op mijn pad. Dat sollicitatiegesprek is onderdeel geworden van de mythes binnen het bedrijf en werd als voorbeeld aangehaald in de Ted Talk van Niels. Mensen krijgen vaak het voorbeeld te horen hoe dat gesprek ging om te merken wat de impact van autisme en stress kan zijn. Ik kwam uit een echte ICT-achtergrond. De banen voordat ik mijn huidige baan had waren allemaal ICT helpdesken. Van een ‘mijn scherm doet het niet’ tot ‘de printer werkt niet’. Hier was het totaal anders door opeens e-learning helpdesks en bijvoorbeeld websitemigraties.
Er kwam zoveel totaal nieuwe informatie op mij af dat ik compleet in de stress schoot. Alles klonk vreemd en een enorme onzekerheid nam de overhand. Het gesprek van mijn kant eindigde met de woorden ‘dit wordt hem niet voor mij’. Frank (de toen HR verantwoordelijke) was degene die door mijn onrust heen prikte en zei ‘slaap er nog een nachtje over wij bellen je morgen wel.’ Vaak schieten mijn gedachten terug naar dat moment en de prachtige ontwikkeling die hij mede daardoor mij heeft geboden. Voor mij het voorbeeld wat je kunt krijgen als je nét iets verder kunt kijken dan een eerste indruk / gesprek.
Mijzelf opnieuw uitvinden
Nu en de toekomst
In die jaren bij Swink heb ik mijzelf ontdekt:
- Ik ging bloggen over autisme
- Maakte de mooiste reizen over de hele wereld
- Trad als spreker op bij Autminds
- Werd een soort ‘posterboy’ als voorbeeld voor het bedrijf wat je kunt bereiken met ondersteuning.
- Organiseerde al 8x een hardloopwedstrijd voor mijn eigen club AV’23
- Reisde mijn cluppie Ajax meerdere keren Europees achterna.
Mijn grootste les is geweest mijn zwakte te durven tonen. Niet alleen naar buiten maar ook naar mijzelf. Goed overzichtelijk hebben hoe druk mijn agenda is en of ik wel genoeg ‘bijtanktijd’ heb. Het bekende volle emmertje met veel druk in het hoofd is langzaam beter beheersbaar geworden. De grootste truc is nu ik veel kan die toch niet uit het oog te verliezen. Want ik kan een hoop maar heb natuurlijk nog steeds voor 1 persoon energie en de rugzak autisme die soms verzwaard. De jaren bij Swink en die gaan komen zijn jaren waar ik eeuwig dankbaar voor ben. Ik heb mijzelf kunnen ontdekken en een versie 2.0 van Vincent kunnen vinden.
