• gepubliceerd
  • leestijd
    ± 3 minuten

2021 een nieuwe fase

Sinds maart 2020 zijn er door de pandemie een hoop dingen anders geweest dan voorheen. Dat zorgde voor een soort achtbaan aan aanpassingen. Want wanneer kon iets wel of juist niet? Nu komen er steeds meer versoepelingen en ook dat is lastig. Hoe dat zit leg ik je uit.

Vincent in de bergen

Foto genomen in de bergen in Zwitserland. Hardlopen voor mij de ideale manier om te ontprikkelen bij onrust.

Het nieuwe oude normaal

In de loop van vorig jaar werd alles anders. Dingen die onderdeel waren van mijn structuur, zoals hardlopen met de groep of op kantoor overleggen met collega’s, vielen weg. Videobellen en individueel hardlopen werd meer en meer de standaard. Dat zorgde voor totaal andere prikkels dan ik gewend was en vooral ook het aanleren van een nieuwe manier van leven. Ik was een bepaald soort prikkels gewend in mijn dage­lijkse bubbel en dat viel weg. Natuur­lijk kostte dat heel veel energie, vooral omdat mijn autisme die overgang lastiger maakt.

Constant veranderende structuur

2020 en een deel van 2021 was een achtbaan. Periodiek veranderde de situatie en mochten bepaalde dingen juist wel of niet. De vraag aan mijzelf in mijn hoofd was bij elke verandering:

  • Wat mag ik nu?
  • Wat voelt veilig?
  • Hoe gaan andere mensen ermee om?
  • Hoe ga ik met mijn energie om?

Vooral dat laatste is een uitdaging. Een normale werkweek kost mij al best veel energie, want er zijn altijd kleine onverwachte zaken waar ik geen invloed op heb. Die kleine dingen konden mij soms ineens helemaal overprikkeld maken. Dat zorgde ervoor dat ik dan heel emotioneel kon worden of juist ‘woede’ op ging kroppen. Onmacht omdat ik gewoon echt niet wist wat ik er nu mee aan moest. Normaal kan iemand anders mij daar dan bij helpen, maar het probleem was dat veel mensen diezelfde onmacht voelden.

Schakelen kost energie

Bij Swink vond ik al rede­lijk vlot een manier die voor mij werkte. Een dage­lijks fietsrondje naar het werk en dus even mijn brein kunnen resetten. Dat voelde erg prettig. Juist omdat ik dan ook af en toe mensen fysiek zag. Het constant naar een videobeeld turen kost name­lijk een hoop energie. Dat komt omdat focus behouden lastiger is. Bovendien zorgt mijn visuele beperking ervoor dat het nog vermoeiender is. Dat maakte alles extra lastig.

Versoepelingen geven onrust

Dit jaar komen er meer en meer versoepelingen. Die versoepelingen zorgen juist ook weer voor onrust bij mij. Het zorgt voor nieuwe situaties:

  • Met meer mensen trainen;
  • Meer mensen op straat;
  • Grotere drukte in winkels.

Mijn brein was een bepaalde rust gewend. Natuur­lijk weet ik dat die rust niet goed was, want er hadden veel mensen (financieel) last van. Op een vreemde manier gaf het mij wel duide­lijkheid in de loop der tijd. Ik wist dat het rustiger was en dat ik daardoor minder bezig hoefde te zijn met hoe anderen zich aan de maatregelen hielden.

De drukte keert terug

Op kantoor zijn wij nu bezig met de vraag: Wat doen wij na corona? Er keren meer mensen terug naar kantoor. Dan wil je nog steeds wel afstand van elkaar houden. Alleen waar ligt die grens?

  • Hoeveel kamers beschikbaar zijn er voor spreiding?
  • Hoe ga je met overleggen om?
  • Werken sommige collega's vaker thuis?
  • Hoe bepaal je wie wanneer op kantoor kan werken?

Allemaal dingen die lastig zijn. Het is leuk dat ik vaker meer collega's ‘live’ zie, maar het voelt direct ook heel druk. Hetzelfde met de buitenwereld. Als je op straat bent, voelt het nu opeens of de hele stad zich tege­lijk bevindt op één plek. Juist de plek waar ik mij dan ook bevind. Die toenemende drukte zorgt voor onrust en ook voor de nodige overprikkeling. Dat gaat voor mij de grote uitdaging voor de tweede helft van 2021 worden.

Hoe vind ik voor mijzelf een weg in de nieuwe situatie?

De afgelopen anderhalf jaar hebben mij een hoop geleerd. Ik kan b­lijkbaar een stuk flexibeler zijn dan ik zelf had gedacht. Het hielp mij ook meer een structuur te vinden, zowel voor mijn werk als privé. De combinatie van een sociaal karakter hebben en actief zijn gecombineerd met autisme hebben, kan soms een uitdaging zijn qua energie. Juist de periode maart 2020 tot nu heeft mij geleerd daar goed bewust mee om te gaan. Te weten dat ik soms ook een dagje vrij moet nemen of even op de rem te trappen als dat nodig is.