• gepubliceerd
  • leestijd
    ± 3 minuten

Autismeweek: sporten maakt sociaal zekerder

Het thema van Autismeweek 2016 was sporten en bewegen. Swink medewerker Marijn Bon vertelt over wat sporten voor je kan betekenen als je autisme hebt.

In deze Autismeweek is het thema sporten en bewegen. Voor onze medewerker Marijn Bon, die een zelf een vorm van autisme heeft, heeft sporten een speciale betekenis.

Foto-Marijn-Autismeweek-300x187.jpgOp een vreemde afstappen, een praatje maken op een verjaardag, nieuwe mensen ontmoeten; ik draai er tegenwoordig mijn hand niet meer voor om. Ooit was dat anders. In mijn studententijd vond ik het bijvoorbeeld behoor­lijk spannend om op een medestudent af te stappen en een praatje aan te knopen. Ik had werke­lijk geen idee hoe je zo’n gesprek over ‘koetjes en kalfjes’ begon, op gang hield en afsloot. Interviewen ging mij wel goed af, ik studeerde journalistiek, want dan zijn duide­lijke gespreksregels. De interviewer stelt immers (vooraf opgestelde) vragen en de geïnterviewde antwoordt. In het vrije sociale verkeer bestaan die regels niet. Dit zorgde voor angst om nieuwe contacten aan te gaan. Mijn sociale leven liep daardoor achter op mijn medestudenten.

Samen sporten

De ommekeer kwam toen een huisgenoot in mijn studentenhuis mij uitnodigde om samen te gaan hardlopen. Al snel liepen er meer huisgenoten mee. Het sporten, buiten zijn en samen iets ondernemen was heer­lijk. Sporten bleek een handig middel om met anderen in contact te komen. Daarom toog ik niet veel later in mijn eentje, met gierende zenuwen door mijn lijf, naar de dichtstbijzijnde badmintonclub voor een proefles.

Mijn zenuwen bleken alleszins ongegrond. Harte­lijk werd ik begroet door de andere aanwezigen die gezellige gesprekjes aanknoopten. Het contact leggen ging als vanzelf, ik hoefde er nauwe­lijks moeite voor te doen. Al gauw stapte ik zelf op anderen af om ze uit te nodigen voor een wedstrijdje of voor een praatje. Badminton bleek een schot in de roos. Letter­lijk. Menig shuttle in mijn oog herinnerde eraan dat badminton toch echt geen campingsport is.

Karate

Bij behoefte aan een explosievere sport, kwam enkele jaren later karate op mijn pad. Anders wat vaak wordt gedacht, draait het in deze van oorsprong Chinese vechtsport niet om agressie, maar om focus, discipline en om balans tussen lichaam en geest. Om een ‘ridder­lijke houding’; respect voor jezelf en de ander. Zo vraag je bijvoorbeeld altijd eerst toestemming voor je een gevecht begint.

Het is een sport met duide­lijke en strenge regels. Zo mag je tijdens de les niet zitten en drinken. Ben je te laat, ga je aan de rand van de Dojo (trainingsruimte) met op je knieën zitten totdat de Sensei (leraar) je toestemming geeft om aan de les mee te doen. Waar het er overigens zeer vriende­lijk aan toe gaat. Samen oefen je onder ander op kata’s, vechttechnieken die perfectie vereisen, ideaal voor mensen met autisme die vaak detailgericht zijn.

Zelfvertrouwen ontwikkelen

In karatelessen ligt de focus op wat wél goed gaat. Je krijgt opbouwende kritiek en overwint menig angst. Op een stapel gymbanken op één been achteruit springen bijvoorbeeld, zonder naar de grond te kijken. Zelfvertrouwen ontwikkelen door luid en duide­lijk een ander tot een gevecht uit te nodigen, je gevechtspartner in de ogen te kijken en je stoten te ondersteunen door een schreeuw.

Door terugkomende blessures moest ik helaas stoppen met karate. Het hardlopen is sinds mijn studententijd altijd gebleven. Eenmaal per week loop ik met een vaste hardloopgroep. Individueel sporten in een groep ligt mij het beste. Lekker buiten zijn na een dag op kantoor, gezellig bijkletsen en een heer­lijk ‘opgeruimd’ hoofd achteraf. Sporten ontspant, ontdoet mijn lichaam en geest van stress en prikkels en zorgt voor een goede nachtrust.

Pas sinds enkele jaren weet ik dat ik Asperger ‘heb’. Dat verklaart achteraf mijn oude angst om nieuw sociaal contact aan te gaan. Deze wetenschap maakt me des te trotser dat ik die angst desondanks heb overwonnen.

Sporten en Swink

Bij mijn werkgever Swink webservices staat sporten hoog in het vaandel. Zo loopt een collega marathons, wordt er geroeid, geschaatst en beklimt onze commercieel directeur Niels van Buren de Mount Everest. Een meerderheid van mijn collega’s heeft ook een vorm van autisme, maar dat belet ze niet om fysiek en mentaal hun grenzen op te zoeken en om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Autisme, sporten, werken en een sociaal leven: het kan prima samen gaan.’