Met ‘voelsprieten aan’: zo vind ik toch rust

Het overlopende emmertje

Als ik een hectische periode heb, gaat mijn hoofd als een gek tekeer. Elke situatie sla ik op en elk mogelijk, totaal onrealistisch scenario gaat door mijn gedachten. Bovendien ben ik uitermate gevoelig voor de emoties van mensen om me heen. Die combinatie vreet energie. Mijn collega’s hebben het ooit verwoord als ‘je voelsprieten staan aan.’

Uitraastijd in prikkelarme omgevingen

Tijdens zo’n periode moet ik mezelf rust gunnen. Dat kan zijn door een simpel fietstochtje, maar ook door even alleen te zijn. Bijvoorbeeld door een keer niet samen in een groep hardlopen, maar zelf een rondje doen. Of een lange wandeling maken over de heide en in het bos. Dat soort omgevingen zijn prikkelarm, waardoor ik beter tot rust kom.

Waar ik ultieme rust vind

‘Per ongeluk’ ontdekte ik jaren geleden dat de bergen voor mij de ideale uitraasplek zijn. Een paar keer per jaar ga ik naar Zwitserland of Oostenrijk om daar lekker in de bergen te wandelen. Daar is het geluid van een kabbelend beekje, vogels en koeienbellen de enige ‘onrust’ die je merkt. Op een gegeven moment lopen de rillingen over mijn rug, doordat ik totaal ontspannen ben. Een moment waarop ik denk: ‘Ah, wat fijn, mijn hoofd is eindelijk rustig.’

Collega’s die je in de gaten houden

Bij Swink letten we op hoe het met andere collega’s gaat. Dat vind ik heel fijn. Zelfs als ik mezelf geen rust gun, is er altijd wel iemand die zegt: ‘Volgens mij zit je er niet zo lekker bij.’ Zelfs als ik de signalen mis, kan ik hierdoor toch rust nemen als dat nodig is.