We moeten weer - Autisme ná de coronapandemie
Na twee jaar pandemie komen ze langzaamaan weer binnendruppelen: de uitnodigingen voor een housewarming, verjaardagen, afscheidsfeestjes en koffiedates.
Het thema van de Autismeweek 2022 is 'grenzen'. In het kader van deze week beschrijven verschillende collega's hoe grenzen hun beïnvloeden in dagelijkse situaties.
Voor de één een lang gedroomde verademing, voor de ander stressvol en weer enorm wennen. De afgelopen twee jaar waren voor het merendeel van de mensen ontzettend zwaar. Financieel, maar ook sociaal. Maar voor een kleine groep mensen was het óók een oase van rust, reinheid en regelmaat.
Even allemaal hetzelfde
Geen onverwachte sociale afspraken, weinig verplichtingen en meer tijd om bij te komen van werk. Twee jaar lang was het normáál om na je werk op de bank te ploffen in plaats van naar de sportschool te gaan of bij je schoonouders koffie te gaan drinken. Twee jaar lang keek niemand je aan met een mix van medelijden en onbegrip wanneer je op maandag niks spannends te melden had over je weekend. Eventjes omhelsde iedereen het comfortabele huispak, werken met je pantoffels aan, wandelen als vorm van vermaak en appen en videobellen als sociale activiteit. Tweets met kreten als ‘Zullen we ook ná corona die 1,5 meter erin houden?’ gingen praktisch viral en er werd om het hardst geroepen dat we allemaal zo blij waren dat we eindelijk van die vervloekte drie kussen en verplicht handjes schudden af waren.
Vergeten lessen
Maar nu het grootste deel van de maatregelen weer zijn afgeschaft, lijkt dat ook allemaal weer snel vergeten. De agenda’s lopen weer vol, handen worden weer uitgestoken en getuite lippen zoeken weer gretig drie keer naar je wang. Alsof de afgelopen twee jaar nooit zijn gebeurt. De druk van sociale verwachtingen, het gevoel ‘geleefd’ te worden en het gevoel van zoveel moéten komt daarmee ook weer als een golf terug. Het idee dat niet iedereen staat te trappelen om weer naar kantoor te gaan en ieder weekend een feestje te hebben, lijkt al bijna weer de uitzondering.
Onderweg naar het oude normaal
Eventjes hebben we kunnen proeven van hoe het is om geen scheve gezichten te krijgen wanneer je een afspraak afzegt, omdat je binnen moet blijven. Eventjes was niet lang in de trein willen zitten een volkomen acceptabel excuus om het even door te schuiven naar een later, rustiger moment. De maatschappij kwam met piepende banden tot stilstand en sjokte vervolgens twee jaar lang door op een tempo dat voor de kwetsbaren en de snel overprikkelden eens wél goed bij te houden was. Maar nu loopt de druk in het stoomvat weer op en gaan de wielen weer sneller en sneller. Het land is weer in beweging en net als koeien in de wei op de eerste echte lentedag, niet meer te stoppen. Wij moeten inmiddels weer gaan kiezen tussen zelfbescherming en mensen teleurstellen of meegaan in de hectiek en onszelf voorbij lopen. Tot we wel weer binnen moeten blijven. Niet vanwege een virus dit keer, maar omdat ons eigen stoomvat leeg is. De denderende trein rijdt ondertussen vrolijk verder, de pluimen in de verte nog zichtbaar. Onderweg naar het oude normaal.
