De turbostand in werking
Autisme zie je niet aan mij maar het is wel iets wat mij dagelijks beïnvloedt. De radertjes draaien overuren en het voelt alsof mijn hersenen in een turbostand schieten. Hoe dat zit en hoe ik gemerkt heb hoe die storm te stoppen leg ik uit in dit blog.
Het thema van de Autismeweek 2022 is 'grenzen'. In het kader van deze week beschrijven verschillende collega's hoe grenzen hun beinvloeden in dagelijkse situaties.
Grenzen die vervagen
De afgelopen jaren heb ik op sociaal vlak grote stappen mogen zetten. Dat heeft veel voordelen maar ook zeker nadelen, want doordat het voor mijn gevoel allemaal makkelijker lijkt te gaan vervagen de grenzen ook. De comfortzone wordt groter en groter en op adrenaline lijkt een hele hoop meer mogelijk te zijn. Iets wat natuurlijk schijn is, want dit kost steeds meer energie.
De druppel die de emmer doet overlopen
Het nadeel van adrenaline is dat in de leuke periode niet direct merk. Ik race lekker door en die ene wedstrijd of dat ene klusje op de atletiekclub dat kan ik er toch wel ‘even’ naast doen. Dat leverde soms een uitdaging op want mensen gaan dan ook van je verwachten dat ze wel iets aan mij konden vragen ‘want hij doet het toch wel’. Aangezien ik ook een tamelijk heftige controlfreak ben betekende dit dat ik als wedstrijdorganisator bij de atletiekclub vaak meer ballen tegelijk in de lucht wilde houden. Dat gaat tijdelijk goed maar uiteindelijk toch een tikkie minder dan ik zelf dacht. Durven klussen af te geven of aan te geven dat je wel ‘vol’ zit is dan belangrijk.
Gedwongen afremmen
Ik draaide op adrenaline door ‘want het was zo fijn dat mensen op mij konden rekenen’, maar het nadeel daarvan is dat de klap altijd later kwam. Het is natuurlijk leuk die turbostand. De man met de hamer kwam dan later ongenadig toch hard om de hoek kijken als ik juist dacht in rustiger vaarwater te zitten. Dat zou alleen privé niet zo’n extreem issue zijn maar kon mij ook gaan beïnvloeden op het gebied van energie op het werk tijdens de werkweek. Energie waarbij ik in het weekend juist bijvoorbeeld op moest laden na een hectische werkperiode. Het risico zat hem erin dat het tankje totaal niet opgeladen was en de volgende drukke werkweek alweer wachtte.
Heb ik wel genoeg rust?
Nadat die man met de hamer meerdere keren gepasseerd was ging ik kritisch kijken naar mijn eigen doen en laten. Leuk als mensen van alles van mij verwachten maar wat heb ik er zelf aan als ik ergens niet meer van kan genieten? Als mijn energiepeil dusdanig is dat ik niet meer uitgerust raak en ik dus constant door blijf racen. Daarom is de vraag die ik mijzelf nu altijd stel: Is het mij het waard en heb ik genoeg rust?
Het overzicht behouden
Een trucje wat ik steeds meer gebruik is voor mijzelf heel specifiek noteren welke afspraken ik heb. Dan kun je denken aan voetbalwedstrijden/ hardloopevenementen/ overleggen. Om zo te voorkomen dat ik niet te veel in een week wil proppen. Iets wat nogal snel wil lukken als hardlopen mij ontspanning geeft en ik sociaal bezig zijn deels toch wel heel leuk vind. Door dat overzicht kijk ik nu heel kritisch: heb ik rondom die periode wel herstelweekenden ingebouwd? Weekenden waarin ik voor mijzelf even bij kan tanken en minimale verplichtingen heb. Tijd waardoor ik weet dat ik even de batterij weer op kan laden en de nieuwe drukke werk en privé week weer iets meer hersteld aan kan.
Hoe lastig het ook blijft de uitdaging blijft hoe ontwijk ik toch die verdomde valkuilen.
